آل ياسين ـ بخش مهدوي مشكان

قسم حضرت عباس را آویزان دروغهایمان می کنیم. هر روز با زبانمان هلوکاست را هزار بار از مرز واقعیت می گذرانیم، و در درونمان که سوزان تر از کوره های آدم پزی است، برادران و خواهران مسلمانمان را به بار غیبت می گیریم.

تا پشت درهای بستۀ اتاق عمل نایستیم، امام حسین را عاشقانه صدا نمی زنیم. نمی دانم باید دم خروس را باور کرد یا قسم حضرت عباس را؟!

نمی دانم اسلام را کجای این زندگی می شود پیدا کرد.

از قرآن های خاک خوردۀ مان که دیگر مپرس. همان ها که سالهاست خاک بی اعتنایی مان را می خورند.

ببین این همه انتظار دروغین، چگونه آیینۀ مرد آدینه را می شکند!

ای کاش لااقل به خودمان دروغ نگوییم، یک بار هم که شده راست بگوییم که:

منتظر نیستینم!

عاشق دیدار

عاشق دیدار

من بی مایه که باشم که خریدار تو باشم؟

حیف باشد که تو یار من و من یار تو باشم

تو مگر سایۀ لطفی به سر وقت من آری

که من آن مایه ندارم که به مقدار تو باشم

خویشتن بر تو نبندم که من از خود نپسندم

که تو هرگز گل من باشی و من خار تو باشم

هرگز اندیشه نکردم که کمندت به من افتد

که من آن وقع ندارم که گرفتار تو باشم

هرگز اندر همه عالم، نشناسم غم و شادی

مگر آن وقت که شادی خور و غمخوار تو باشم

گذر از دست رقیبان نتوان کرد به کویت

مگر آن وقت که در سایۀ زنهار تو باشم

مردمان عاشق گفتار من ای قبلۀ خوبان!

چون نباشند؟ که من، عاشق دیدار تو باشم

من چه شایستۀ آنم که تو را خوانم و دانم

مگرم هم تو ببخشی که سزاوار تو باشم

تنگدستی من؛ و عنایت مولا!

تنگدستی من؛ و عنایت مولا!

ابوسوره می گوید: روز عرفه برای زیارت بر اباعبدا... الحسین(ع) خارج شدم. وقتی اعمال روز عرفه به پایان رسید هنگام عشا مشغول خواندن نماز شدم و شروع به خواندن سورۀ حمد نمودم. همزمان به من جوانی ـ که کنار من بود و قبل از نماز او را دیده بودم ـ با چهره ای زیبا که لباسی تابستانی بر تن داشت شروع به اقامۀ نماز و خواندن سورۀ حمد نمود. درست یادم نیست که من، پیش از او یا پس از او نمازم را به اتمام رساندم.

صبح هنگام همگی از کربلا خارج شدیم. وقتی به کنار رود فرات رسیدیم آن جوان به من گفت: تو قصد کوفه داری، برو!

من از مسیر فرات رفتم و او از راه خشکی، وقتی از او جدا شدم، پشیمان شدم فورا بازگشتم و به دنبال او به راه افتادم. تا مرا دید گفت: بیا.

چون به پای دیوار قلعۀ«مسناة» رسیدیم، خوابیدیم. وقتی بیدار شدیم، همچون پرنده ای بالای خندق کوفه بودیم!

او به من فرمود: تو تنگدست و عیالواری برو پیش ابوطاهر زراری، وقتی به خانۀ او رسیدی در حالی که دستانش آلوده به خون قربانی است، از خانه خارج خواهد شد. به او بگو: جوانی با این نشانی ها گفت: کیسه ای که در آن بیست سکۀ طلا است و آن را یکی از برادرانت آورده است بیاور، آن را بگیر.

وقتی نزد ابوطاهرابن زراری رفتم، همانطور که آن جوان فرموده بود ماجرا را برای او گفتم.

ابوطاهر گفت: الحمدلله، و او را شناخت. آنگاه داخل خانه شد و آن کیسۀ پول را برایم آورد. من نیز آن را گرفته و بازگشتم.(1)

پی نوشت: 1- غیبة شیخ طوسی، ص299 و300، التوقیعات الوارده؛ بحارالانوار، ج51، ص318 و319

سفارش امام زمان به آیت ا... مرعشی نجفی

سفارش امام زمان(عج) به آیت ا... مرعشی نجفی

1- تأکید بر تلاوت و قرائت این سوره ها بعد از نمازهای واجب:

بعد از نماز صبح سورۀ یاسین

بعد از نماز ظهر سورۀ «عم»

بعد از نماز عصر سورۀ نوح

بعد از نماز مغرب سورۀ واقعه

و بعد از نماز عشا سورۀ ملک

2- تأکید بر خواندن قرآن و هدیه کردن ثواب آن برای شیعیانی که وارث ندارند یا دارند و لکن یادی از آنها نمی کنند.

ظهور امام با ميراث پيامبر (ص)

حضرت امام صادق(ع) و نشانه های ظهور(8)

ظهور امام با ميراث پيامبر (ص)

یعقوب سراج به امام صادق (ع) عرض می کند:

عرض کردم: یابن رسول ا...! فرج شیعیان شما کی خواهد رسید؟ فرمودند: وقتی که اولاد عباس در حکومت با هم اختلاف پیدا نمایند و افرادی طمع ریاست را پیدا کنند (شایستگی اجتماعی نداشتن ) و عرب کیان خود را ازدست بدهد، سفیانی خروج می کند و یمانی قیام می نماید و حسنی(منظور جناب سید حسنی است از خراسان) حرکت می کند. در این هنگام، صاحب این امر(امر ولایت) از مدینه به سمت مکه معظمه حرکت می کند در حالی که«تراث» رسول خدا(ص) را همراه دارد. می گوید عرض کردم : «تراث» چیست؟ فرمودند: شمشیر،زره و عمامۀ رسول اکرم(ص) و برد آن حضرت و پرچم او و عصای آن سرور و اسب سواری با آلات جنگی و همه وسایل نبرد که جدش خاتم الانبیا(ص) داشتند،امام عصر ارواحنا له الفداء همۀ این مواریث را همراه دارد.(5)

ابی بصیر از حضرت صادق (ع) خبر می دهد که آن حضرت فرمودند: نشانه ظهور مهدی (ع) کسوف خورشید در ماه مبارک رمضان است و وقت کسوف سیزدهم یا چهاردهم ماه رمضان خواهد بود.(6)

زراره از امام صادق (ع) درباره حق بودن صیحۀ آسمانی می پرسد،آن حضرت می فرمایند:

آری به خدا سوگند حق است و تمام مردم به زبان مخصوص خودشان این صدا را می شنوند.(7)

هشام بن سالم از امام صادق (ع) حدیث می کند که فرمودند:

امر قیام مهدی ما محقق نخواهد شد مگر اینکه اصناف مردم به حکومت برسند تا نتوانند بگویند اگر حکومت به دست ما داده می شد عدالت و حق را اجرا می کردیم. بعد از رسیدن همه طبقات به حکومت آنگاه مهدی ما ظاهر می شود و حق و عدالت را اجرا می کند (8)

موضوع امتحان و آزمایش شدن همه طبقات یکی از مقدمات و نشانه های قیام جهانی حضرت ولیعصر(عج) است لذا امام صادق(ع) در این روایت به منصور می فرماید:

امر ولایت و حکومت ما آل محمد محقق نخواهد شد مگر بعد از اینکه آزمایشهایی به عمل آید:

1- به خدا سوگند، مهدی (عج) ما قیام نمی کند مگر بعد از مایوس شدن همه از وجود مقدسش(آری،می گویند اگر بود، می آمد؛پس چرا اینقدر طول کشیده است؟) 2- نه به خدا سوگند نمی آید مگر اینکه افراد از یکدیگر امتیاز پیدا کنند (خوبان از بدان مشخص شوند)

3- نه به خدا سوگند، قائم ما ظاهر نمی شود تا اینکه همه شناخته بشوند( از نظر دینی و ولایت)

4- نه به خدا سوگند، آنگاه موعود اسلام ظهور می کند که افرادی که باید سعادتمند بشوند، به اختیار خودشان راه سعادت را برگزینند و آنهایی که دارای خبث باطن و سوء سریره هستند به اختیار خودشان راه شقاوت را در پیش گیرند.(9)

آری، همه مردم باید قبل از حکومت جهانی سرور عالم حضرت مهدی (عج) امتحان شوند.سعادتمند آن افرادی هستند که در این آزمایش با معدلی خوب قبول می شوند.

پی نوشت: 5- غیبت نعمانی، ص270 /// 6- همان مأخذ، ص272 /// 7- همان مأخذ، ص274 /// 8- همان مأخذ، ص274 /// 9- الامامة و التبصرة، ص130

تسلیم

تسلیم

حضرت علی بن الحسین(ع) فرمود: « این آیه دربارۀ ما نازل شده است:«... به حکم کتاب خدا خویشاوندان به یکدیگر سزاوارترند...» این آیه نیز در شأن ما فرود آمده است:«و خداوند ان را کلمه ای پاینده در نسل های بعد از او قرار داد.» و امامت تا روز قیامت در نسل حسین بن علی بن ابی طالب (ع) خواهد بود. هانا برای قائم ما دو غیبت خواهد بود که یکی از دیگر طولانی تر است ... اما(غیبت) دیگر به درازا خواهد کشید، تا این که اکثر معتقدان به این امر(امامت حضرت ولی عصر(عج)) از آن عقیده برمی گردند. و کسی بر آن عقیده پایدار نمی ماند، جز این که برخوردار از یقینی قوی و معرفتی صحیح بوده و در درون خود نسبت به حکم ما سختی نیابد و تسلیم ما اهل بیت باشد.»

زمان غیبت به درازا کشیده است. زمان های دراز دشمنان با پاشیدن تخم نومیدی در دل ها، دیدگان باطن را از نگریستن به نور امید می بندند و کار، دشوار می شود. شیطان در تلاش است تا دل های اهل ایمان را از نظر به آن روزنه نور باز دارد. این عوامل، سبب می شود که انسان ها از دین خدا برگردند. به راستی، امتحان غیبت، آزمونی دشوار است. در این زمان سخت است که:

«إن العبد یصبح مؤمنا و یمسی کافرا»(2)

به یاد آوریم زمان نوح نبی ا...(ع) را که وعدۀ الهی با او برای ساختن کشتی و نجات مؤمنان، چندبار ـ بنابر حکمت والای خدا برای امتحان خلق ـ به تأخیر افتاد. و در هر بار تأخیر، جمع زیادی از آنان از دین خدا برمی گشتند؛ تا آنجا که فقط گروه اندکی از آن همه جمعیت با حضرتش باقی ماندند. این آزمون دشوار، به گونه ای دشوارتر از آن زمان، در دوران حضرت بقیه ا... تکرار می شود.

در این شرایط سخت، چه باید کرد؟

باید همواره در جهت تقویت یقین، تصحیح معرفت و افزایش روحیل تسلیم در برابر اهل بیت(ع) بکوشیم. این عوامل سعادت را از خدای تعالی مسئلت کنیم و از خدای رحمان و رحیم بخواهیم تا به ما توفیق پذیرش آنها را نیز عنایت فرماید.

باید همواره از خدای قادر حکیم بخواهیم که به ما مدد رساند تا از موهبت الهی اختیار، سوء استفاده نکنیم و در برابر نعمت والای ولایت، راه کفران را در پیش نگیریم. وقتی به حالت عمر بن سعد ملعون می نگریم که در برابر آن همه لطف و احسان سیدالشهداء(ع)، راه کفران نعمت برگزید و خود را به شقاوت ابدی و عذاب بی پایان رسانید، بی درنگ باید به خود آییم که دامنۀ اختیار انسان تا کجا گسترده می شود و چه حالاتی ممکن است در انتظار بشر باشد.

باید از این حالات عبرت گیریم و از ژرفای جان، دعای غریق را بخوانیم، که امام صادق(ع)، جناب ابو بصیر را به خواندن آن در زمان غیبت توصیه فرمود:

«یا ا... یا رحمن یا رحیم، یا مقلب القلوب، ثبت قلبی علی دینک.»(3)

پی نوشت: 1- کمال الدین و تمام النعمة، ص323و234 /// 2- همانا بنده، صبحگاه با ایمان بر می خیزد و شبانگاه ایمان خود را از دست داده و کافر می شود.؛ کافی، ج 2، ص418 /// 3- کمال الدین و تمام النعمة، ص352و 351

فرمان قرآن به رابطه با امام زمان/2

حاج شیخ اسماعیل نمازی شاهرودی، وقتی با همراهانش در مکه راه را گم می کنند، قبرهایشان را می کنند که هر کسی زودتر مرد در قبر دفنش کنند. یکمرتبه می بینند یک قطار شتری پیدا شد. یک آقایی هم افسار قطار شتر را گرفته و می آید. همه خوشحال می شوند و می گویند: الحمدلله نجات پیدا کردیم. دارند به فریادمان می رسند. آن آقا آب و غذا و آذوقه و همۀ وسایل و امکانات را آورده بود. بعد هم فرمودند: سوار مینی بوستان شوید و از این مسیر حرکت کنید. حاج محمود رانندۀ ماشین می گوید: گفتم وسیلۀ ما بنزینی ندارد چگونه می توانیم

اثبات وجود امام زمان با عقل؟

چگونه با عقل می توان وجود امام را در هر زمان ثابت کرد؟

دلائل عقلی بر وجود امام زمان در کتب اعتقادی و کلامی از جنبه های متعددی مورد بحث قرار گرفته است در برخی روایات نیز به دلائل اشاره شده است که به عنوان نمونه به ذکر یکی از این روایات بسنده می کنیم:

جمعی از اصحاب که حمران و ابن نعمان و ابن سالم و طیار در میانشان بودندخدمت امام صادق(ع) بودند و جمع دیگری در اطراف هشام بن حکم حلقه زده بودند. امام صادق(ع) رو به هشام نموده و فرمودند: ای هشام! به ما خبر نمی دهی که در مباحثه با عمروبن عبید چه کردی و چگونه از او سؤال نمودی؟ هشام عرض کرد: در محضر شما شرم می کنم و از عظمت شما زبانم بند می آید. امام فرمودند: وقتی شما را به کاری دستور دادم انجام دهید. هشام جریان مباحثه ی خود را چنین مطرح کرد: زمانی شنیدم شخصی به نام عمرو ابن عبید در شهر بصره گروهی را به دور خود جمع کرده و از ولایت ائمه منحرف می سازد. بر من تحمل چنین مسئله ای سخت بود به همین دلیل به سوی بصره رهسپار شدم. روز جمعه ای بود که وارد بصره شدم و به مسجد رفتم. جماعت بسیاری را دیدم که حلقه زده و عمر در بین آنهاست. جام، پشمینۀ سیاهی به کمر بسته و عبایی به دوش انداخته بود و مردم از او سؤال می کردند و او پاسخ می گفت. از مردم خواستم که راه را برای من باز کنند و آنها نیز راه را برای من باز کردند تا اینکه روبروی او نشسته و گفتم: ای مرد دانشمند! من مردی غریبم آیا اجازه دارم سؤالاتی از شما بپرسم؟ عمرو: آری بفرمایید. هشام: آیا شما چشم دارید؟

عمرو: پسر جان این چه سؤالی است؟ چیزی را که می بینی چگونه از آن می پرسی؟

هشام: سؤالات من همین طور است. عمرو: بپرس پسر جانم. اگر چه پرسشهایت احمقانه است.

هشام: آیا شما چشم دارید؟ عمرو: آری

هشام: با آن چه می کنید؟ عمرو: با آن انسانها را می بینم و رنگها را از هم تشخیص می دهم.

هشام: آیا شما بینی دارید؟ عمرو: آری. هشام: با آن چه می کنید؟ عمرو: با آن می بویم.

هشام: آیا شما زبان دارید؟ عمرو: آری. هشام: با آن چه می کنید؟ عمرو: با آن مزه ها را می چشم.

هشام: آیا شما گوش دارید؟ عمرو: آری. هشام: با آن چه می کنید؟ عمرو: با آن صداها را می شنوم.

هشام: آیا شما عقل دارید؟ عمرو: آری. هشام: با آن چه می کنید؟

عمرو: هر چه با اعضاء و جوارحم احساس کرده ام با عقل تشخیص می دهم.

هشام: با وجود این اعضاء مگر نیازی به عقل هم هست؟ عمرو: آری.

هشام: به چه علت؟ در صورتی که تمامی اعضاء صحیح هستند دیگر چه نیازی به عقل هست؟

عمرو: پسر جان! هر گاه اعضای بدن در چیزی که بوئیده یا دیده یا چشیده یا شنیده شک کند باید به عقل مراجعه کند تا شک برطرف شود و به یقین دست پیدا کند.

هشام: پس خداوند عقل را برای برطرف کردن شک اعضاء بدن قرار داده است؟ عمرو: آری.

هشام: پس عقل لازم است و گرنه اعضاء به یقین نخواهند رسید؟ عمرو: آری.

هشام: ای عمرو! خداوند بزرگی که اعضاء بدن تو را بدون امامی که صحیح را از ناصحیح تشخیص دهد و شک را تبدیل به یقین کند وانگذاشته، آیا این همه مخلوق را در سرگردانی و شک و اختلاف واگذاشته و برای آنها امامی که در سرگردانی و شک خود به او مراجعه کنند، قرار نداده است؟

در این هنگام عمرو ساکت شد و به من جوابی نداد.

امام صادق(ع) لبخندی از روی رضایت زده و فرمودند:« این سخنان را چه کسی به تو آموخته است؟» هشام عرض کرد: آنچه از شما شنیده بودم منظم کرده و بیان کردم.(1)

پی نوشت: 1- اصول کافی، کتاب الحجة، ح3