در آرزوي ديدار

همــــه هست آرزويـــم که ببينــــم از تو رويي

چه زيان ترا که من هم، برسم به آرزويي

به کسي جمـــــال خود را ننـــــــــموده و ببينم

همه جــا به هر زباني، بود از تو گفتگويي

نه به باغ ،ره دهندم که گلـــــــــي به کام بويم

نه دمـاغ آنکه از گل شــــــنوم به باغ بويي

همه خوش دل اينکه مطرب بزند به تار، چنگي

من از آن خوشم که چنگي بزنم به تارمويي

همه موسم تفرج به چمـــــــــن روند و صحرا

تو قدم به چشم من نه ، بنشـــين کنار جويي

چه شود که از ترحم، دمي اي سحـاب رحمت

من خشک لب هم آخر، زتو تر کنم گلويـــي

بشکســــــت اگر دل من به فداي چشم مستت

سرخمّ مي ســــــــلامت ، شکند اگر سبويي

چه شــــــود که راه يابد سوي آب ، تشنه کامي

چه شـــود که کام جويد، زلب تو کامجويي

به ره تو بس که نالم، زغــــــم تو بس که پويم

شده ام زنـــاله نايي، شده ام ز مويـه مويي

نظري به سوي  رضوانيِ دردمند مسـکين

که به جز درت ، اميدش  نبود به هيچ سويي