***چرا امام زمان(عج) از فرزندان امام حسین(ع) است، نه امام حسن(ع)؟
با استفاده از روایات اسلامی، قطعی و مسلم است که امام
زمان(عج) از فرزندان امام حسین(ع) است. چنانچه حذیقه، از پیامبر اکرم(ص) روایت می
کند که فرمود:« اگر از دنیا یک روز هم باقی نمانده باشد، خدا آن روز را طولانی
گرداند تا مردی از اولاد مرا، که همنام من است برانگیزد، سلمان عرض کرد: یا رسول
ا...! از کدام فرزندت بوجود می آید؟ پیامبر(ص) دست مبارکش را بر حسین زده فرمود: از
این.(1) و همچنین حدیثی شبیه به این حدیث از حضرت علی(ع) نقل شده است.(2)
روایات اندکی نیز وجود دارد که امام
زمان(عج) را از فرزندان امام حسن مجتبی معرفی نموده اند.اما بعید نیست که احادیث
حاکی از اینکه مهدی از اولاد امام حسن(ع) است، ساختگی باشد. زیرا عوامل جعل آن به
همان عوامل سیاسی شباهت دارد که بنی عباس را به جعل احادیثی مبنی بر اینکه مهدی از
اولاد عباس است وادار ساخته است.
یکی از آن عوامل این است که فرزندان
امام حسن(ع)، به منظور تشکیل حکومت به استفاده از آن متوسل شدند. و اما اینکه به چه
دلیل حضرت مهدی(عج) از فرزندان امام حسین(ع) است نه امام حسن(ع) و اصولا چرا از
فرزندان امام مجتبی(ع) کسی به امامت نرسیده؟ در روایات نکات و دلایلی به چشم می
خورد که بدان اشاره می شود. ضمن اینکه باید توجه داشت که این مسئله از مصالح الهی
است. چنانچه امام رضا(ع) در پاسخ به این پرسش فرمود:«
زیرا خداوند خواسته است که مهدی(ع) از فرزندان حسین(ع) باشد و از فرزندان حسن(ع)
نباشد، و خداوند هیچ گاه از آنچه انجام می دهد مورد سوال قرار نمی گیرد.»(3)
در روایت دیگری از امام صادق(ع) به
وضع موسی و هارون(ع) اشاره کرده و علت این مسئله را بدانها تشبیه نموده است.ایشان
فرموده اند: خداوند متعال دوست داشت که سنت موسی و هارون را در رابطه با حسن (ع) و
حسین(ع) نیز قرار دهد. آیا نمی بینی که موسی و هارون هر دو پیامبر بودند، همانطوری
که حسنین هر دو امامند؟ و خداوند عز و جل، نبوت را در فرزندان هارون قرار داد نه در
فرزندان موسی، اگر چه موسی از هارون برتر بود...»(4)
امام صادق(ع) فرموده است:«
خداوند متعال امام حسین(ع) را به خاطر شهادتش پاداش داد به اینکه: امامت را در
ذریّۀ او قرار دهد، و در تربتش شفا باشد، و دعا کنار قبرش اجابت گردد...»(5)
پی نوشت:
1- ذخائر العقبی، محب الدین طبری،
ص136 /// 2- کتاب الغیبة، شیخ طوسی، ص116 /// 3-الزام النساب، شیخ حائری یزدی، ج1،
ص47 /// 4- کمال الدین و تمام النعمة، شیخ صدوق، ص416 /// 5- الامالی، شیخ طوسی،
ص317
|
