امتحان
امام صادق(ع) فرمود:
«این امر تحقق نمی یابد مگر پس
از نا امیدی، نه به خدا سوگند، به شما نمی رسد مگر این که از هم باز شناخته شوید؛
نه به خدا سوگند، به شما نمی رسد مگر اینکه پاک و خالص شوید؛ نه به خدا سوگند، به
شما نمی رسد تا اینکه شقی به شقاوت خود و سعادتمند به سعادت خویشتن برسد.»(1)
امتحان و ابتلا از
سنت های الهی در آفرینش جهان است؛ که خدای تعالی در کتاب مبین خود فرمود:
«الذی
خلق الموت و الحیاة لیبلونکم أیکم أحسن عملا»(2)
امیرالمؤمنین(ع)،
دنیا را«خانۀ آزمایش» می
نامد.(3) و حضرت سلیمان نبی حتی در اوج اقتدار خداداد خود، می فرماید:
«
هذا من فضل ربی لیبلونی أأشکر
أم أکفر»(4)
انسان هنگام نعمت
در معرض امتحان و ابتلاست که آیا شکر نعمت می گذارد یا نه؟ و در زمان فقدان هر
نعمت، در معرض امتحانی دیگر قرار می گیرد که آیا بر فقدان آن صبر می ورزد یا نه؟
به هر حال، امتحان
سنت قطعی الهی در میان بشر است و در این میان، غیبت حضرت بقیة ا...(عج) آزمونی بزرگ
و دشوار برای انسانهاست که به اختیار خود، در این آزمون بزرگ، سعادت یا شقاوت را
برمی گزینند؛ همانگونه که در زمان طولانی نبوت حضرت نوح(ع) گروه فراوانی از
انسانها، در خلال امتحانهای متعدد از نبوت حضرتش برگشتند و راه گمراهی را
برگزیدند.(5)
«اللهم
لا تمتنی میتة جاهلیظ و لا تزغ قلبی بعد إذ هدیتنی.»(6)
پی نوشت:
1- کمال الدین و
تمام النعمة، ص346 /// 2- ملک/آیۀ2؛
« آن کس که مرگ و حیات را آفرید تا شما را بیازماید
که کدام یک از شما بهتر عمل می کنید.» /// 3- نهج البلاغه، خطبۀ اول /// 4- نمل/
آیۀ40؛ « این است فضل پروردگار من، تا مرا بیازماید که آیا شکر گذاری می کنم یا
ناسپاسی» /// 5- رجوع شود به حدیث مفصل امام صادق(ع) در کمال الدین و تمام النعمة،
ص133 /// 6- بحارالانوار، ج53، ص187
|
