پیوستگی با ولایت
امام صادق(ع) فرمود:
«خوشا به حال کسی که در دوران غیبت
قائم ما به فرمان ما تمسک جوید و پس از هدایت، قلبش به کژی نیفتد.»(1)
قبول امامت امامان
معصوم(ع) تنها راه نجات و هدایت در هر زمان است. در این زمان برای رسیدن به نجات و
هدایت، خدای تعالی راهی جز تمسک پیوسته و مداوم به امام عصر(عج) قرار نداده است، و
کیست که قرب حق را در راهی جز آنچه خود خدای عزوجل قرار داده بتواند بپیماید؟!
در زیارت روز جمعه،
خطاب به حضرت ولی عصر(عج) می خوانیم:
«السلام
علیک یا نور ا... الذی به یهتدی المهتدون»(2)
و در دعای ندبه می
خوانیم:
«أین
باب ا... الذی منه یؤتی.»
«کجاست
باب الهی که از آن وارد می شوند؟»
«أین
السبب المتصل بین الأرض و السماء»
«کجاست
واسطۀ متصل میان زمین و آسمان؟»
و در یکی از زیارات
حضرتش می خوانیم:
«
السلام علیک یا سبیل ا... الذی مَن
سلک غیره هلک»
«سلام
بر تو ای راه خدایی که هر کس غیر از آن را بپوید، هلاک شد.»
این، راه انحصاری
هدایت است که خدای هدایت گر برای هدایت انسانها مقرر داشته است. از خدای منان
بخواهیم که توفیق این رهنمونی را از ما نگیرد و ما را بر آن ثابت قدم بدارد، و از
ژرفای جان بگوییم:
«ربنا...
و لا تزغ قلوبنا بعد إذ هدیتنا و هب لنا مِن لدنک رحمة إنک أنت الوهاب.»(3)
پی نوشت:
1- کمال الدین و
تمام النعمة، ص358
2- بحارالانوار،
ج103، ص215. «سلام بر تو ای
نور خدایی که هدایت یافتگان، به او هدایت یافته اند.»
|
