بشارت
رسول خدا(ص) فرمود: «مژده باد
شما را به مهدی(ع)، زیرا که او در آخرالزمان به گاه سختی و رویدادهای بنیان برافکن
ظاهر خواهد شد. خداوند گسترۀ زمین را برایش آکنده از عدل و داد سازد.»(1)
انسان از دیرباز،
همزاد ستم و نامردمی و رنج و شکنج بوده و چهرۀ زمین هیچ گاه در گسترۀ خود، حاکمیت
مطلق عدالت را ندیده است؛ مگر دوره هایی کوتاه از زمان، در نقطه هایی از زمین.
آیا زمین همواره
اینگونه باقی می ماند؟ و چهرۀ عدل و داد را در پهنۀ گسترۀ خود نخواهد دید؟
مکتب های بشری به
این پرسش، پاسخ هایی در خور خود داده اند اما پیامبر خدا(ص) که به حکم آیۀ شریفۀ
« ما ینطق عن الهوی إن
هو إلا وحی یوحی»(2) جز به وحی الهی سخن نمی گوید، پاسخ به این نیاز فطری بشر را،
نه بر اساس پندارهای زمینی بشری که بر مبنای حقایق آسمانی و الهی بیان می کند.
آن رسول هدایت در
این حدیث آیندۀ درخشان امت خود را در پرتو ظهور فرزند والاتبار خود، گسترش قسط و
عدل در سراسر جهان می داند.
اینک، تمام آنها
که از ستم و بیداد، جانی خسته دارند، با جست و جوی مصادیق ظلم در رفتار و کردار
خود، درصدد رفع ظلم ها برآیند و جان های خود را در پرتو مشعل تابنده بشارت خاتم
الانبیاء برای پذیرش آن«عدل
منتظر»(3) آماده سازند که خود، نه تنها آورندّ عدل، بلکه عین عدل است، و هر کسی را
نرسد که پذیرای آن عدالت تابناک باشد.
پی نوشت:
1- دلائل الامامة،
ص250 /// 2- سورۀ نجم، آیات 3و4:
«و هرگز از روی هوای نفس سخن نمی گوید، آنچه می گوید
چیزی جز وحی که بر او نازل شده نیست.» /// 3- تعبیر دعای افتتاح
|
