منتظر
مفضل بن عمر از امام صادق(ع)
روایت می کند که فرمود:
«نزدیک ترین حالات بندگان به
خدای بلند مرتبه، و خشنود ترین حالات آنان هنگامی است که به فقدان حجت خدای بلند
مرتبه دچار شده اند و از جای او آگاه نیستند، و در آن حال بدانند که حجت و میثاق
خدای بلند مرتبه باطل نمی شود. در آن هنگام، هر صبح و شام در انتظار فرج باشید.»(1)
جوهرۀ درونی
آدمیان، در هنگام آزمون ها آشکار می شود. هر چه آزمون دشوارتر، دیرپاتر و گسترده تر
و ژرف تر باشد، این جوهره را بیشتر می نمایاند. امتحان، سنت ارزشمند الهی برای همۀ
مردم- به ویژه مدعیان ایمان- است. خدای متعال در کتاب هدایت گر خود می فرماید:
«آیا
مردم چنین پنداشته اند که چون بگویند ایمان آوردیم، رها می شوند و مورد آزمایش قرار
نمی گیرند. و هر آینه پیشینیان آنان را آزمودیم تا خدا آنان را که راست گفته اند،
معلوم دارد و دروغگویان را متمایز گرداند.»(عنکبوت، آیات1و2)
آزمون غیبت امام
عصر(عج)، دشوارترین، دیرپاترین، گسترده ترین و ژرف ترین آزمون الهی برای مردم است.
از این رو کسی که این آزمون را به خوبی پشت سر گذارد، یا با سلامتی در دین وارد
دوره و زمان ظهور می شود، و یا با ایمان صحیح دیده از جهان فرو می بندد؛ در حالی که
به این کلمات زیبای الهی- که از لسان وحی گوی صادق آل محمد(ص) رسیده- مترنم است:
«اللهم
إن حال بینی و بینه الموت، الذی جعلته علی عبادک حتما مقضیا فأخرجنی مِن قبری،
مؤتزرا کفنی شاهرا سیفی مجردا قناتی، ملبیا دعوة الداعی فی الحاضر و البادی.»(2)
به هر حال، آنچه
تحمل و دشواری های دورۀ غیبت را آسان می کند، ایمان قطعی به این حقیقت است که حجت
های الهی هیچ گاه باطل نمی شوند و پیمان او هرگز سست نمی شود. با چنین ایمانی وحی
را در جان می نشانیم که فرمود: پس هر صبح و شام، ظهور را انتظار بکشید و چشم به راه
ظهور باشید.
پی نوشت:
1-
کافی، ج1، ص333 * 2- مفاتیح الجنان، دعای عهد
|
