امیرمؤمنان(ع) و خطبۀ ذی قار و علائم آخرالزمان
خداوند برای هدایت و ارشاد شما پیامبرش را مبعوث به رسالت فرمود و بدانید که
بعد از من دورانی خواهید داشت که در آن چیزی پنهان تر از حق نیست و نیز در آن زمان
روشن تر از باطل چیز دیگری نخواهد بود.
در این عصر، دروغ بستن بر خدا و پیامبرش از هر چیزی بیشتر است. در این زمان متاعی
کم ارزش تر از قرآن خدا در نزد این مردم نیست؛ در صورتی که قرآن را به حق بخوانند و
به آن عمل کنند، هیچ متاعی از نظر ارزش به پای کتاب خدا نمی رسد، اگر تحریف شود و
برخلاف حق تفسیر گردد، به حق، سودجویان از آن استفاده می کنند.
امام امیرالمؤمنین(ع) و نشانه های ظهور(5)
امیرمؤمنان(ع) و خطبۀ ذی قار و علائم آخرالزمان
خداوند برای هدایت و ارشاد شما پیامبرش را مبعوث به رسالت
فرمود و بدانید که بعد از من دورانی خواهید داشت که در آن چیزی پنهان تر از حق نیست
و نیز در آن زمان روشن تر از باطل چیز دیگری نخواهد بود.
در این عصر، دروغ بستن بر خدا و پیامبرش از هر چیزی بیشتر است.
در این زمان متاعی کم ارزش تر از قرآن خدا در نزد این مردم نیست؛ در صورتی که قرآن
را به حق بخوانند و به آن عمل کنند، هیچ متاعی از نظر ارزش به پای کتاب خدا نمی
رسد، اگر تحریف شود و برخلاف حق تفسیر گردد، به حق، سودجویان از آن استفاده می
کنند.
 در
این زمان و در میان مردم شهرها هیچ چیزی از معروف(کارهای خوب و خدا پسند ) زشت تر و
منکر تر و هیچ کاری و عملی از منکر(گناه) زیباتر نیست. در نظر مردم گمراه این زمان
هیچ راهی بدتر از رفتن به راه حق نیست. در این عصر است که دانایان به قرآن آن را پس
پشت می اندازند و نگهبانان قرآن آن را به دست فراموشی می سپارند(البته در عمل نه به
زبان) و هوای نفس آنها را به این سو وآن سو می کشد و این انحرافی است که آن را از
پدران خود به ارث برده اند.
آنان به دروغ قرآن را تحریف و تفسیر می کنند و حقایق آن را
خلاف واقع دانسته، آن را به بهای کمی می فروشند و نسبت به آن بی رغبتند. پس، قرآن و
اهل قرآن در این عصر رانده شده از اجتماع هستند و در عین اینکه[ بسیار کم اند و ]
در میان مردم از لحاظ ظاهری حضور دارند در معنا بیرون و بیگانه از این جامعه اند، و
در حقیقت به تبعید شدگان شباهت دارند.
و کسی به آنها(قرآن و اهل آن) مکان نمی دهد(آنان را تحویل نمی
گیرند.) آفرین بر این دو یار موافق. در این زمان قرآن و اقلیت عامل به آن ظاهرا در
میان جامعه هستند، اما در واقع بیرون از این مردم زندگی می کنند؛ زیرا راه سعادت و
راه شقاوت و گمراهی یکسان نیستند اگر چه با هم در یک جا جمع شوند.
مردم این زمان گرفتار جدایی و نفاق و از هماهنگی با حق بر
حذرند و امور دینی و دنیوی خود را با افرادی برگزار می کنند که کارشان نیرنگ و
زشتکاری و رشوه خواری و کشتار انسانهاست گویی خود را پیشوای قرآن می دانند و عملا
از رهبری قرآن محرومند. از حق در میان آنها جز نامی و از قرآن جز جلد و کاغذ و
نوشته های آن نمانده است. در این جامعه صدای قرآن و احکام آن بر می خیزد و
بعضی به آن علاقمند می شوند و در مجلس می نشینند، ولی آرام نگرفته از مجلس بیرون می
شوند، در حالیکه از دین اسلام بیرون رفته اند(دیدن خلافها و شنیدن آن) از دین
پادشاهی به مذهب حکمران دیگر می روند، همینطور از سوی این حاکم به سوی آن فرمانروا
و از سوی آن حکومت به سوی حکومت دیگر و از فرمانبری حکمرانی به فرمانبری حکمران
دیگر در رفت و آمدند(آری، چون پناهگاه اصلی«دین» را از دست داده اند.)
خداوند آنها را گرفتار استدراج خود می
کند، یعنی به بدبختی و عقوبت خود می کشاند، اگر چه به ظاهر سرگرم دنیای خود هستند و
به اصطلاح با خوشی زندگی می کنند و به راستی که آرزو و امیدهای بی جا زندگی آنها را
فرامی گیرد تا آنجا که فرزندانی در معصیت به وجود می آورند. در مقابل ناحق سر تسلیم
خم می کنند و در عین حال خود را دیندار می دانند.
مساجد این مردم در این زمان از نظر ساختمان آباد، اما از هدایت
مردم به دین واقعی ویران است.(تبلیغات درست بر خلاف آنچه در واقع هست پیاده می
شود.) خوانندگان قرآن و آبادکنندگان مساجد زیانکارترین و ناکام ترین خلق خدایند.
اینان سرچشمۀ گمراهی ها هستند و بازگشت ظلالت و گمراهی نیز به سوی خود آنها خواهد
بود. شرکت در مساجد اینها کفر به خداوند بزرگ است مگر برای آن افرادی که نسبت به
گمراهی آنها شناخت داشته باشند.
بر اساس اعمال نادرست متصدیان امور دینی، مساجد، این پایگاه
دینی، از نظر تقوا خراب و انباشته از گمراهی می شود و سنت های خداوندی را مبدل می
سازند و حدود الهی را تغییر می دهند و مردم را به راه راست نمی خوانند. درآمد کشور
اسلامی و اموال بیت المال را به صاحبان واقعی اش یعنی مستحق ها نمی دهند، بلکه آن
را در راه نامشروع و جنگ و خونریزی به مصرف می رسانند. و در ارتباط با پناهندگان
اسلام پیمان شکنی می کنند و کسانی را که در این مسیر ناحق از آنها کشته می شود شهید
می نامندو به خداوند افترا می بندند و او را انکار می کنند و از دانش به خاطر
نادانی خود روی برمی گردانند.
در گذشته هم کسانی همچون اینان بوده اند که بندگان خوب خداوند
را شکنجه می دادند و آنها را مسخره می کردند(یعنی گوش و بینی آنها را می بریدند) و
گفتار آسمانی و بر اساس مصلحت آن افراد را که از طرف خداوند می گفتند دروغ و ناحق
می انگاشتند و در برابر کار خوب و شایسته کیفرهای نا ثواب مقرر می کردند و حال آنکه
خداوند پیامبری را از میان شما مبعوث کرد که نمی تواند رنج شما را ببیند(یعنی
خوشی و رفاه شما را طالب است و همۀ مسلمانان را دوست می دارد) و بر این پیامبر
کتابی نازل شده است که نظیر ندارد.
چون که جوابگوی تمام خواسته ها و نیازمندیهای علمی، اقتصادی،
صنعتی، کشاورزی، تجاری، دامپروری، نظامی، سیاسی، اخلاقی، اجتماعی و سایر نیازهای
دیگر شماست) خداوند وعده فرموده است که باطل به هیچ نحو نمی تواند به قرآن حمله ور
شود و تحریف در آن راه نمی یابد ( از پیش رو و پشت سر، خداوند نگهبان قرآن است) و
با اینکه از تمام گذشته ها خبر داده کوچکترین خلافی در آن دیده نشده است و تاریخ
دنیا نیز بر آن گواهی می دهد...(1)
پی نوشت:
1-
روضۀ کافی، ج2، ص359- 362
|
