شناخت
فضیل بن یسار گوید: از امام
صادق(ع) در مورد کلام خدای تبارک و تعالی پرسیدم: « روزی که هر مردمی را به امامشان
فرا می خوانیم.»(1) فر مود: « ای فضیل! امام خود را بشناس که هر گاه امام خود را
شناختی، مقدم و مؤخر شدن این امر[ظهور حضرت ولی عصرعجل ا... تعالی فرجه] به تو
زیانی نمی رساند؛ و کسی که امامش را بشناسد و پیش از قیام صاحب الامر بمیرد، همتای
کسی است که در لشکرگاه آن حضرت نشسته باشد؛ نه، بلکه همتای کسی است که در زیر پرچمش
نشسته باشد.»(2) معرفت امام عصر(عج)، وظیفۀ محوری و اصلی انسان هاست، تا آن جا که
رسول خدا(ص) فرمود: «من مات لا یعرف إمام زمانه مات میتة الجاهلیة»(3)
این معرفت، درجات
دارد و یکی از ملاک هایی که برای تفاوت درجۀ اجر و پاداش اعمال بیان شده، تفاوت
درجۀ معرفت است. در حدیث شریف می خوانیم:
«المعروف بقدر المعرفة»(4)
از این رو، هر چه
بیشتر در جهت کسب معرفت بکو شیم و در طلب آن از خدای عزو جل اصرار کنیم، به درجات
بالاتری می رسیم و از گمراهی، بیشتر دور می شویم.
چنانچه در دعایی
که از ناحیۀ مقدسۀ امام عصر(عج) تعلیم شده می خوانیم:
«اللهم
عرفنی حجتک، فإنک إن لم تعرفنی حجتک ظللت عن دینی.»(5)
یکی از ثمرات
معرفت، آن است که انسان به ظهور دولت حقه چشم می دوزد و به انجام وظیفه در هر جا و
در هر شرایط می اندیشد، و تقدم و تأخر ظهور، مانع او از انجام تکالیف الهی نمی شود.
اطاعت از امام هر
زمان و حجت حی الهی در هر دوران، وظیفه و تکلیف امت در هر حال- زمان غیبت یا ظهور-
است. تمام عبادات دیگر، در پرتو این عبادت رنگ می گیرد و معنا می یابد. غیبت و
ظهور، به اذن و ارادۀ الهی است. اما وظیفۀ ما در هر زمان، عمل به وظیفه است و
«معرفت و اطاعت امام
عصر» در هر زمان، در سر لوحۀ و ظایف قرار دارد و وظایف دیگر را برای ما روشن می
کند. هر کس توفیق عمل به این عبادت را دریافت، غیبت و ظهور- از این جهت- برایش
یکسان است.
پی نوشت:
1-
اسراء، آیۀ 71 /// 2- کافی، ج1، ص371 /// 3- بحارالانوار، ج23، ص89؛
« هر کس بمیرد و امام زمانش را
نشناخته باشد، به مرگ جاهلیت مرده است» /// 4- بحارالانوار، ج44، ص196: «معروف به
اندازۀ شناخت و معرفت فرد می باشد.» /// 5- بحارالانوار، ج53، ص187:« پروردگارا،
حجتت را به من بشناسان، زیرا اگر حجتت را به من نشناسانی، از دین و آیینم گمراه
خواهم شد.»
|
